Η υπόθεση της απώλειας 13,6 κιλών εκρηκτικών από πεδίο βολής της Εθνικής Φρουράς δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό αμέλειας. Είναι ένα σοβαρό πλήγμα στην αξιοπιστία του κράτους και ένα ηχηρό καμπανάκι για το πού οδηγεί η έλλειψη ελέγχου, διαφάνειας και λογοδοσίας.

Το πόρισμα που παραδόθηκε στον Υπουργό Άμυνας Βασίλη Πάλμα επιβεβαιώνει αυτό που οι πολίτες φοβούνται εδώ και καιρό: παραλείψεις, ευθύνες και ένα σύστημα που δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Και την ίδια ώρα, η έρευνα της Αστυνομίας δεν έχει καταφέρει να δώσει απαντήσεις για το πού κατέληξαν τα εκρηκτικά.

Πώς είναι δυνατόν, εν έτει 2026, στρατιωτικό υλικό να εξαφανίζεται από χώρο άσκησης; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν «τυφλά σημεία» σε ένα πεδίο βολής; Και το πιο ανησυχητικό: ποιος εγγυάται ότι αυτά τα εκρηκτικά δεν βρίσκονται σήμερα στα χέρια του οργανωμένου εγκλήματος;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: κανείς.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από άλλες εσωτερικές διαδικασίες που κλείνουν πίσω από κλειστές πόρτες. Δεν έχει ανάγκη από πειθαρχικές ποινές που δεν δημοσιοποιούνται. Έχει ανάγκη από πλήρη διαφάνεια και πραγματική λογοδοσία.

Εάν εκλεγώ θα προτείνω για τα εξής:

Δημοσιοποίηση πορισμάτων σε υποθέσεις που αφορούν την ασφάλεια και το δημόσιο συμφέρον.

Ανεξάρτητο μηχανισμό ελέγχου για τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας.

Αυστηροποίηση ποινών για αμέλεια που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.

Θεσμοθέτηση πραγματικής ευθύνης – από το χαμηλότερο μέχρι το υψηλότερο επίπεδο.

Η διαφθορά και η ατιμωρησία δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Έχουν πραγματικές συνέπειες. Και σε αυτή την περίπτωση, οι συνέπειες μπορεί να είναι καταστροφικές.

Η Κύπρος αξίζει ένα κράτος που λειτουργεί με κανόνες, διαφάνεια και σεβασμό προς τον πολίτη.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα σύστημα όπου οι ευθύνες «χάνονται» όπως χάθηκαν και τα εκρηκτικά.

Ήρθε η ώρα για αλλαγή.

Ήρθε η ώρα για ευθύνη.